August

Imię wywodzi się bezpośrednio z języka łacińskiego. Słowo augustus funkcjonowało początkowo jako przymiotnik oznaczający kogoś dostojnego, majestatycznego lub otoczonego czcią religijną. Językoznawcy wiążą ten wyraz z łacińskim czasownikiem augere, co tłumaczy się jako powiększać, pomnażać lub przydawać sił.

Początkowo nie było to typowe imię nadawane dzieciom przy narodzinach, lecz przydomek o charakterze sakralnym. Rzymianie określali tak rzeczy uświęcone przez pomyślne wróżby kapłanów. Dopiero gdy senat rzymski nadał to miano pierwszemu cesarzowi, wyraz zyskał rangę tytułu państwowego, a po wiekach przekształcił się w samodzielne imię chrzestne w wielu kulturach europejskich.

Przełomowym momentem dla tego miana był rok 27 przed naszą erą, kiedy rzymski senat nadał tytuł Augustus Oktawianowi, przybranemu synowi Juliusza Cezara. Od tamtej pory każdy kolejny cesarz rzymski przyjmował to słowo jako oficjalny element swojej tytulatury. Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa i upadkiem cesarstwa określenie to przeszło do kalendarza imion, najpierw w kręgach arystokratycznych, a później wśród zwykłych mieszkańców Europy.

Przez stulecia imię wiązano z ideą ładu, stabilności i pomyślnego wzrostu. Ponieważ wywodzi się od słowa oznaczającego pomnażanie dóbr, w tradycji postrzegano je jako życzenie dostatku oraz wewnętrznej dojrzałości dla noszącego je człowieka.

Obecność tego miana w nazwach miast, fundacji i kalendarzu podkreślała rangę dzieł, które miały przetrwać pokolenia. Nazwanie kogoś tym imieniem niosło ze sobą oczekiwanie powagi, odwagi w podejmowaniu decyzji oraz umiejętności zjednywania sobie ludzi bez uciekania się do krzyku.

W Kościele katolickim szczególną postacią noszącą to imię jest błogosławiony August Czartoryski. Urodził się w arystokratycznej rodzinie książęcej, jednak zrezygnował z kariery politycznej i majątku, aby wstąpić do zgromadzenia salezjanów. Został wyświęcony na kapłana i mimo ciężkiej choroby płuc do końca życia służył chorym oraz młodzieży. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w 2004 roku.

Innym patronem jest święty August Chapdelaine, francuski misjonarz należący do Towarzystwa Misji Zagranicznych w Paryżu. W XIX wieku wyruszył z posługą ewangelizacyjną do Chin, gdzie zginął śmiercią męczeńską za wiarę w 1856 roku podczas prześladowań chrześcijan. Został kanonizowany przez Kościół w 2000 roku.

Imię August obchodzi imieniny: 28 lutego, 29 lutego, 22 marca, 8 kwietnia, 7 maja, 1 września.

Imię występuje na całym świecie, ze szczególnym uwzględnieniem krajów germańskich, romańskich i słowiańskich. W Niemczech, Austrii i Francji cieszy się długą i nieprzerwaną tradycją. W krajach skandynawskich pojawia się w zbliżonym brzmieniu, podobnie jak w Ameryce Północnej i Południowej.

Za granicą forma August jest powszechnie rozpoznawalna i nie wymaga tłumaczenia. W krajach anglosaskich oraz niemieckojęzycznych zapisuje się ją dokładnie tak samo jak w Polsce, co ułatwia codzienne kontakty zawodowe i podróże. W kulturze francuskiej imię kojarzy się z klasyką literatury i sztuki, natomiast w krajach hiszpańskojęzycznych czy we Włoszech standardem jest wersja Augusto.

Imię August składa się z dwóch sylab, a akcent w języku polskim spoczywa naturalnie na pierwszej z nich. Początkowa samogłoska płynnie przechodzi w zwartą końcówkę ze zbitką spółgłosek st. Taka budowa sprawia, że imię brzmi twardo i zdecydowanie.

W wymowie nie stwarza kłopotów obcokrajowcom, ponieważ nie zawiera polskich znaków diakrytycznych ani trudnych głosek szumiących. Warto pamiętać, że w miejscowniku i wołaczu twarde zakończenie wymienia się na miękkie, dając formę o Auguście.

Wybierając imię August dla chłopca, rodzice decydują się na zestawienie dwóch zupełnie różnych światów. W wersji oficjalnej brzmi ono bardzo dostojnie, wręcz historycznie, co dodaje powagi w dorosłym życiu zawodowym. Z kolei w domu i w przedszkolu bez trudu można używać sympatycznej formy Gucio, która brzmi ciepło i łagodnie.

Częstym problemem, z którym może spotkać się dziecko, jest branie Augusta za Gustawa. Warto od początku uczyć malucha, że to dwa zupełnie różne imiona o odmiennej historii. Poza tym imię nie prowokuje złośliwych rymowanek ani kłopotliwych przezwisk, a jego prosta pisownia oszczędzi dziecku stresu przy podpisywaniu zeszytów.

August to imię dwusylabowe z mocnym akcentem i twardym zakończeniem na spółgłoskę t. Z tego powodu doskonale łączy się z dłuższymi, wielosylabowymi nazwiskami, na przykład August Lewandowski, August Marcinkowski czy August Chmielewski. Całość zyskuje wtedy naturalny rytm i wyrazistość.

Warto zachować ostrożność, gdy nazwisko zaczyna się od litery T lub D, jak w zestawieniu August Tomczak czy August Dąbrowski. W szybkiej mowie ostatnia litera imienia może zlewać się z początkiem nazwiska, co wymusza wyraźniejsze robienie pauzy między wyrazami.