Jason

Imię wywodzi się bezpośrednio ze starożytnej greki, gdzie zapisywano je jako Iásōn (Ἰάσων). Źródłosłowem jest czasownik iáomai, który oznacza leczyć, uzdrawiać lub przynosić ulgę w cierpieniu. W dosłownym ujęciu oznaczało ono zatem kogoś, kto niesie zdrowie, czyli uzdrowiciela.

W kręgu hellenistycznym imię to zyskało tak duży prestiż, że zaczęli po nie sięgać także mieszkańcy Judei pod panowaniem greckim. Było ono wówczas używane jako grecki odpowiednik hebrajskich imion Jozue (Jehoszua) czy Jezus, ze względu na zbliżone brzmienie fonetyczne obu słów.

Dzieje imienia nierozerwalnie łączą się z grecką mitologią. Jason był synem Ajzona, prawowitego króla Jolkos, i stanął na czele słynnej wyprawy Argonautów na statku Argo do Kolchidy. Mit o zdobyciu złotego runa i dramatycznym związku z Medeą utrwalił tę postać w literaturze antycznej, od eposu Apolloniosa z Rodos po tragedię Eurypypidesa.

Przez stulecia postać nosząca to imię ucieleśniała ducha morskiej wyprawy, poszukiwania nieznanego i odwagi w obliczu mitycznych potworów. Złote runo, po które płynął antyczny bohater, symbolizowało władzę, dobrobyt oraz królewskie przeznaczenie.

Z kolei korzenie językowe przydają imieniu łagodniejszego, opiekuńczego wymiaru. Związki z leczeniem i medycyną sprawiają, że niesie ono w sobie pierwiastek niesienia pomocy i przywracania ładu.

W tradycji chrześcijańskiej wspomina się świętego Jazona (Jasona), biskupa Tarsu i ucznia apostolskiego z I wieku. Według Dziejów Apostolskich był to chrześcijanin z Tesaloniki, który naraził własne bezpieczeństwo, udzielając schronienia apostołowi Pawłowi podczas zamieszek wywołanych przez przeciwników nowej nauki. Został za to uwięziony i musiał złożyć poręczenie majątkowe przed miejskimi urzędnikami.

Tradycja Kościoła wschodniego i zachodniego przypisuje mu późniejsze głoszenie Ewangelii na wyspie Korfu, gdzie poniósł śmierć męczeńską wraz ze świętym Sozypatrem. Czczony jest jako przykład wierności, odwagi cywilnej i gościnności.

Imię Jason obchodzi imieniny: 3 grudnia.

Imię cieszy się dużą popularnością w krajach anglojęzycznych: Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii. Jest także używane we Francji, w Grecji oraz w krajach Ameryki Łacińskiej.

Poza granicami Polski imię to jest powszechnie rozpoznawalne i nie wymaga żadnych wyjaśnień. W krajach anglosaskich wymawia się je jako Dżejson, a w hiszpańskojęzycznych akcent pada na ostatnią sylabę (Chasón). We Francji nosi ono tradycyjny miękki akcent na nosowe zakończenie. W żadnym z tych rejonów nie uchodzi za imię egzotyczne.

W polszczyźnie funkcjonują dwie pisownie: tradycyjna Jazon oraz międzynarodowa Jason. Forma przez „z” jest głęboko osadzona w klasycznej literaturze i podręcznikach mitologii. Zapis przez „s” to wariant o zasięgu globalnym, wybierany częściej w rodzinach dwujęzycznych lub pod wpływem kultury anglosaskiej. Wybierając wersję z literą „s”, warto pamiętać o rozstrzygnięciu, czy w życiu codziennym imię będzie czytane tradycyjnie, czy po angielsku.

W polskiej wersji fonetycznej imię ma dwie sylaby i naturalny akcent na pierwszą sylabę: JA-son. Sprawa komplikuje się, gdy rodzice decydują się na wymowę zapożyczoną z języka angielskiego, czyli DŻEJ-son. Taki dwugłos w zapisie i wymowie bywa źródłem nieporozumień w urzędach czy przychodniach.

Samo słowo kończy się twardą spółgłoską „n”, dzięki czemu w odmianie zachowuje się wzorowo i przejrzyście, przyjmując standardowe polskie końcówki, na przykład: z Jasonem, o Jasonie.

Decydując się na to imię, warto od początku ustalić z bliskimi preferowaną wymowę. Jeśli w domu ma brzmieć po polsku (Jason), dziecko może czasem spotykać się ze spontanicznym czytaniem przez rówieśników w wersji angielskiej, która dominuje w filmach i grach komputerowych.

Zdrobnienia w rodzaju Jasio czy Jasiek są w Polsce natychmiast przypisywane Janowi, co w przedszkolu i szkole może prowadzić do zabawnych pomyłek. Jason jest wyborem o zdecydowanym, nowoczesnym profilu, który świetnie odnajduje się w międzynarodowych realiach.

Imię Jason ma dwie sylaby i kończy się zwartą spółgłoską „n”. Z tego względu doskonale komponuje się z nazwiskami wielosylabowymi, które zaczynają się od samogłoski lub spółgłosek płynnych, jak Jason Adamski czy Jason Lewicki.

Unikać warto nazwisk rozpoczynających się od litery „N” (na przykład Jason Nowak), ponieważ końcówka imienia zlewa się wówczas z początkiem nazwiska w jedną długą głoskę. W połączeniu z krótkimi, jednosylabowymi nazwiskami Jason tworzy dynamiczny, zdecydowany rytm.