Laura

Korzenie tego imienia tkwią w starożytnym Rzymie. Wywodzi się ono bezpośrednio od łacińskiego słowa laurus, które oznacza drzewo laurowe, czyli po prostu wawrzyn szlachetny. W antycznej Italii istniała męska forma Laurus, a żeński odpowiednik oznaczał kobietę pochodzącą z Laurentum (miasta obfitującego w wawrzyny) lub osobę uhonorowaną wieńcem z tych gałęzi.

W starożytności wawrzyn nie był zwykłą rośliną kuchenną, lecz symbolem zwycięstwa militarnego, poetyckiego kunsztu i cesarskiego dostojeństwa. Z tego powodu nadanie komuś takiego miana od początku wiązało się z życzeniem sławy i pomyślności. W językach romańskich forma ta płynnie przeszła do codziennego użytku, zachowując swoje pierwotne, łacińskie brzmienie niemal bez zmian.

Przez całe średniowiecze imię to pojawiało się głównie w krajach basenu Morza Śródziemnego, a szczególnego rozgłosu nadał mu w XIV wieku włoski poeta Francesco Petrarka. W swoich „Sonetach do Laury” uwiecznił kobietę, która stała się dla europejskiej kultury symbolem natchnienia i platonicznej miłości. Choć tożsamość historycznej Laury de Noves budzi spory badaczy, dzieło Petrarki sprawiło, że imię przeniknęło do renesansowej arystokracji w całej Europie.

Przez wieki Laura nierozerwalnie wiązała się z wawrzynowym wieńcem (corona triumphalis), którym Rzymianie nagradzali wybitnych wodzów, mówców i poetów. Roślina ta, jako wiecznie zielona, symbolizowała nieprzemijającą chwałę, odporność na przeciwności losu oraz czystość intencji.

W tradycji literackiej imię to zyskało drugi, równie mocny wymiar: stało się uosobieniem harmonii, kobiecego piękna i duchowego natchnienia. Do dziś niesie w sobie subtelne połączenie triumfu z poetycką delikatnością.

W tradycji chrześcijańskiej najbardziej znaną postacią noszącą to imię jest święta Laura z Kordoby, żyjąca w IX wieku w hiszpańskiej Andaluzji pod panowaniem Maurów. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru w Santa María de Cuteclara, gdzie została przełożoną. Zginęła śmiercią męczeńską w 864 roku za odmowę wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej.

Drugą postacią jest błogosławiona Laura Vicuña, chilijska dziewczynka żyjąca na przełomie XIX i XX wieku, która zmarła w wieku zaledwie dwunastu lat. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II w 1988 roku i jest uznawana w Kościele katolickim za orędowniczkę rozbitych rodzin oraz patronkę ofiar przemocy domowej.

Imię to występuje powszechnie w całej Europie oraz obu Amerykach. Szczególnie silną pozycję ma w krajach romańskich, takich jak Włochy, Hiszpania i Francja, a także w Niemczech, Wielkiej Brytanii i Polsce.

Poza granicami Polski Laura funkcjonuje bez najmniejszych barier komunikacyjnych. W większości krajów zachodnich zapisuje się je dokładnie tak samo, a różnice dotyczą jedynie intonacji: w języku angielskim akcent pada na pierwszą sylabę z nieco głębszym „o”, po francusku zapisuje się je często jako Laure, a w hiszpańskim i włoskim brzmi niemal identycznie jak nad Wisłą.

Imię składa się z dwóch sylab, a akcent pada naturalnie na pierwszą z nich. Zbitka samogłosek „au” tworzy dwugłoskę, która w języku polskim bywa wymawiana z miękkim przejściem, zbliżonym do „ał-ra”. Fonetycznie nie ma tu żadnych szeleszczących spółgłosek ani znaków diakrytycznych, dzięki czemu wymowa jest prosta dla obcokrajowców. W codziennej mowie trzeba jedynie pamiętać o celowniku i miejscowniku, gdzie twarde „r” wymienia się na „rz” w formie Laurze.

Wybierając to imię dla córki, rodzice zyskują formę, która znakomicie dojrzewa wraz z człowiekiem. Pasuje do małej dziewczynki, a dorosłej kobiecie dodaje powagi w środowisku zawodowym. W szkole podstawowej zdrobnienie „Laurka” bywa czasem obiektem dziecięcych żartów w kontekście szkolnych laurek na Dzień Matki, ale jest to skojarzenie zupełnie nieszkodliwe.

Wielkim atutem jest brak konieczności literowania imienia w urzędach czy hotelach za granicą. Laura nie budzi też skrajnych emocji społecznych ani nie kojarzy się z żadną konkretną modą subkulturową, co daje dziecku pełną neutralność.

Laura to imię dwusylabowe, które świetnie równoważy długie, wielosylabowe nazwiska, na przykład Laura Lewandowska czy Laura Radziwiłłowicz. W połączeniu z krótkim, jednosylabowym nazwiskiem całość nabiera bardzo dynamicznego rytmu.

Warto zwrócić uwagę na styk głosek: jeśli nazwisko zaczyna się od litery „R”, na przykład Laura Rogowska, wymowa może wymagać nieco wyraźniejszego rozdzielenia słów, by uniknąć zlania się dźwięków. Zdecydowanie najpłynniej brzmi w zestawieniu ze spółgłoskami zwartymi lub szczelinowymi, takimi jak K, P, B czy S.